Miłość z netu <3

W dzisiejszych czasach trudno jest spotkać fajnego faceta.

Powiedzmy sobie szczerze …… świat nie idzie w dobrym kierunku! Zamiast dojrzałych, szarmanckich mężczyzn – serwuje nam coraz większą liczbę chłopców, którzy gonią za idealnie przyciętą brodą i nowym tatuażem. Od razu zaznaczę – nie mam kompletnie nic przeciwko tatuażom. Po prostu widzę owczy pęd i bezmyślne podążanie za modą.

Nie pomaga także fakt, że żyjemy coraz szybciej i coraz częściej nasze życie przenosi się do wirtualnej rzeczywistości.

Facebook, Instagram, SnapChat ….. jak się uczciwie zastanowicie to sami dojdziecie do wniosku, że spędzacie tam więcej czasu niż na realnej rozmowie z drugim człowiekiem. Trudno się zresztą dziwić …… przy obecnym tempie życia i pracy – ciężko jest utrzymywać normalne – fizyczne relacje z ludźmi. Mamy znajomych w korporacjach ale kto przy zdrowych zmysłach szuka w pracy partnera? Ci odważniejsi szukają w knajpach i klubach. Czasami z pomocą przychodzą przyjaciele. Ale tak naprawdę ……. w większości przypadków – w tej drażliwej, miłosnej kwestii, zostajemy sami ze sobą

Dawno temu ktoś to wszystko dostrzegł i wymyślił portale randkowe.

Miejsca, w których zapracowani ludzie mogą szukać miłości i które to szukanie mają ułatwić do granic. Wchodzisz, zakładasz profil, wypełniasz ankietę i wystawiasz się jak towar na półce.
Brutalne prawda? Ale tak to właśnie wygląda.
Konstrukcja tego typu miejsc sprawia, że możesz wybierać i przebierać, oglądać na zdjęciach, czytać opisy na „metkach”, żeby ostatecznie wziąć towar z półeczki. Nawiązujesz znajomość. Rozmawiasz. Umawiasz się na randkę.

Proste?

Aż za bardzo.

Okazuje się tak bardzo proste, że portale randkowe w dzisiejszych czasach przypominają bardziej wielki dom publiczny niż matrymonialną agencję kojarzącą pary. Coraz mniej osób szuka tam uczucia. Coraz więcej – taniego seksu, romansu na boku z atrakcyjną nieznajomą (-mym), przygody.
Zapytacie skąd wiem?

Otóż kochani moi ……..z paroletniego doświadczenia!

Tak się złożyło, że po rozstaniu z pierwszym mężem przez 7 lat byłam sama. Praca, małe dziecko, do tego wszyscy znajomi to rodziny. Żadnych szans na poznanie kogokolwiek sprawiło, że wylądowałam na takim właśnie znanym, randkowym portalu.
Na początku pełna nadziei i bardzo optymistycznie nastawiona. Ale z każdym kolejnym poznanym gościem ……

Jakbym miała zrobić bilans to wyglądałby mniej więcej tak:

  • kilkudziesięciu facetów żonatych – szukających utrzymanki/kochanki/ przyjaciółki na boku;
  • kilkunastu związanych, którzy jeszcze nie do końca byli przekonani czy chcą się zwiazać na amen czy moze znajdą sobie jakiś lepszy egzemplarz;
  • kilku naciągaczy – tak tak ……. Ci sobie szukali opiekunki – najlepiej z mieszkaniem, samochodem i wysoką pensją;
  • kilku z problemami psychicznymi, szukających psychologa z kozetką we własnej sypialni;
  • kilku normalnych  – ufffff 

 

Nie macie pojęcia na ilu byłam randkach. Ile poznałam historii – mniej lub bardziej rozczulających. Ile razy musiałam wyjść w trakcie spotkania bo nagle coś się wydarzyło w domu (taki miałam umówiony z koleżanką plan awaryjny). Ile razy po 5 minutach rzeczywistego kontaktu wiedziałam już, że dziesiątki dotychczasowych pisanych rozmów wcale nie dążyły do tego by się poznać – dążyły tylko do tego bym się w końcu spotkała i wpuściła do sypialni.

 

Czasami było mi przeraźliwie smutno. Szczególnie na początku kiedy naiwnie wierzyłam, ze wśród gąszczu poszukiwaczy seksualnych przygód musi być przecież trochę takich jak ja – pragnących czegoś normalnego. Z biegiem miesięcy i lat uodporniłam się na kłamstwa, na dziwne zachowania. Potrafiłam odróżnić już na etapie maili o co tak naprawdę chodzi.

 

Ile razy usuwałam swoje konto? Conajmniej kilka!

Po jakimś jednak czasie wracałam. Wtedy zazwyczaj miałam ubaw kiedy próbowali mnie znowu wyrywać Ci sami goście, poznani już wcześniej i skreśleni. Jak widać przerób był tak duży, że nawet nie pamiętali z kim już rozmawiali …..

 

Słaby obraz maluje się z mojej opowieści, prawda? Taki chyba był ……. tyle, że na końcu wydarzyło się coś co jednak zmienia moją percepcję.

Bo ja moi drodzy na portalu randkowym poznałam obecnego męża! 

 

TAK. Można.

 

Zdarza się rzadko ale jednak zdarza.

 

Po latach beznadziei i rozczarowań – pewnego pięknego wiosennego dnia napisał do mnie On. Normalny. Skromny. Ciekawy. I do tego jeszcze przystojny.  Spotkaliśmy się szybko – nauczona złymi doświadczeniami wiedziałam już, że najlepiej od razu skonfrontować się z rzeczywistością. A ta rzeczywistość była wspaniała. Zresztą o tym chyba nie muszę Was przekonywać skoro ten facet jest dzisiaj moim mężem.

 

Trudno mi było uwierzyć, że to się w ogóle dzieje. Że to nie jest kolejny psychol, który coś udaje. Lata bytności na takim portalu sprawiły, że przez pierwsze miesiące ciągle spodziewałam się ciosu znikąd. Nawet jak poznałam jego rodziców to nie do końca byłam przekonana, że są prawdziwi. Spytacie dlaczego?  Ano dlatego kochani, że w trakcie tych wielu lat w randkowym piekiełku poznałam już jednego gościa, co to mnie zabrał do fikcyjnych dziadków. Zabawne co? Do dzisiaj się zastanawiam po co ludzie coś takiego robią…… ale robią. I na to trzeba w takich miejscach naprawdę uważać.

 

Jak myślę dzisiaj o tych wszystkich latach to oczywiście nie patrzę już na to tak jak wtedy.

Nie patrzę, bo zakończenie mojej historii jest z kategorii tych z happy endem. Ale bywało, że nie było mi do śmiechu. Bywało, że czułam się naprawdę zdołowana. Chwilami traciłam wiarę w ludzi, a na pewno w mężczyzn. Chociaż z tego co opowiadał mi M. to kobiety na portalu randkowym wcale nie zachowują się lepiej. Dożyliśmy chyba takich czasów, kiedy wszystko jest na sprzedaż bo sami sprzedawać się chcemy. Chcemy szybko, łatwo i przyjemnie. Nie mamy ochoty na żmudne i powolne budowanie relacji – wybieramy przeciętność i byle-jakość. Dlaczego? Dla jednej chwili uniesienia? Dla kolejnego faceta, kolejnej kobiety, przy której – może i chcemy zasnąć – ale wcale niekoniecznie chcemy się obudzić?

 

Wiem na pewno, że nie chciałabym już na portal randkowy nigdy wrócić. Powiecie, że przesadzam, bo przecież poznałam tam miłość mojego życia.

 

Najlepszym podsumowaniem będzie tutaj piosenka Rihanny, której tytuł doskonale obrazuje nasz przypadek „We found love in a hopeless place”.

 

My ostatecznie znaleźliśmy.

 

I wszystkim tego życzę.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dodaj komentarz